Als een vogel in de lucht

17:27 09-13-2021 - By Jan de Bruin - View Comments

Hoog in de bijna zwarte hemel, schuin boven het op hol geslagen peloton, zweeft een uit de kluiten gewassen roofvogel. Het dier is vrij en vliegt naar waar de wind het brengt. Geen prestatiedrift, geen vooraf vastgestelde afstand en zeker geen vast parcours waarop het zich voor iets of iemand moet bewijzen.  

Nu, met de wind in de rug, voel ik mij een klein beetje als die vogel. We vliegen door de polder. Het ruisen van 140 dunne banden werkt hypnotiserend. Het enige wat ik moet doen, is mijzelf overgeven aan het peloton. Mijzelf bevrijden van mijn angst. Erop durven vertrouwen dat een ander geen idiote dingen doet. Maar vooral: de gedachte verdringen wat er zal gebeuren wanneer we met een gangetje van 55 per uur tegen het asfalt zullen slaan. Langzaam maar zeker lukt het. Ik ontspan, maar blijf geconcentreerd. Een soort van oer gevoel. Ik kan niet precies uitleggen hoe dat zit. 

Om dit stuk gemakkelijker te lezen klik  HIER

Het was lang geleden dat ik echt had gekoerst. In de uren voor de wedstrijd, de Omloop van Ameide voor Sportklasse en basislicentiehouders, voelde ik mij alsof ik in de rij voor een achtbaan stond. Heen en weer slingerende gedachten. Ik wil het wel, ik wil het niet. Soms dacht ik: wanneer ik win, zeg ik tegen de speaker dat ik mij helemaal lam heb getraind de afgelopen periode. Dat als tegenhanger van de eeuwige winnaarsmantra: ziek geweest, niet kunnen trainen, te druk op de zaak, maar toch gewonnen. Maar meteen daarna dacht ik: als ik er in de eerste ronde maar niet afgereden wordt.  

We worden in gang geschoten. Wind vol tegen. Het peloton zwiert van links naar rechts over de golvende weg, er wordt geremd, geslingerd en gescholden. Na de eerste bocht komt de wind van rechts, het peloton verandert in een lint, om na de volgende bocht, de wind nu vol in de rug, te vervormen tot een bol, die weer uit elkaar getrokken wordt na weer een bocht, alles op een lint, volle bak richting start-finish, onder in de beugel balancerend op het smalle strookje asfalt dat overblijft tussen het achterwiel van de voorganger en de verraderlijke grasbetonstenen in de berm, waarover ik altijd fiets wanneer ik met de kinderen ben, omdat ze dat zo grappig vinden in hun buik. 

Zo gaat het ronden lang. Het peloton wordt langzaam weer een thuis, de snelheid kan ik aan; vooraf mijn grootste zorg, omdat ik vooral alleen getraind heb in de afgelopen tijd, heel veel gefietst, maar nooit gewielrend, wat echt van een totaal andere orde is dan zo hard mogelijk door de polder fietsen. Af en toe kijk ik een beetje om mij heen, gun mijzelf de rust voor een slokje water en schakel op wanneer dat kan, de benen sparen, voor wie weet wat er nog komen gaat.  

Weer een ronde afgewerkt. Schaarse uitlooppogingen aan de voorkant van het peloton, natte scheten, misschien wel demarreren voor de vorm. Nog een ronde afgewerkt. Nog vier van de 12 te gaan, de tijd lijkt te versnellen, als ik geen gekke dingen doe, rijd ik in ieder geval de koers uit, waarmee ik dik tevreden ben. 

Tot dat ene moment van onoplettendheid. Een beroerde plek in de waaier, maar nog altijd in de waaier. De wind komt van links, ik stuur naar links, zet aan om het bolletje aan de voorkant te bereiken, val helemaal stil, rechts van mij flitst iedereen mij voorbij, volop profiterend van het moment dat ik heel even de wind breek voor hen. Ik probeer mij vast te klampen aan het langgerekte peloton, een touw vol groene zeep, langzaam maar zeker glipt het door mijn vingers.  

Stilte. Vloekend in mijzelf, boos op mijzelf. Onnodig gelost, maar toch gelukkig. Ik ben weer vrij, kan fietsen waar ik wil. Ik speur de hemel af naar de vogel, nergens meer te zien, weer dat gevoel als in de achtbaan, maar nu erna, ik wil nog een keer. Ik fiets alleen, totdat ik door een groep van vier word ingehaald. Samen rijden we de 60 kilometer vol. Een stevig tempo, maar niet meer de volle 100 procent. Als een soort van veredelde straftraining, maar ook uit respect voor de mensen die deze mooie koers mogelijk hebben gemaakt.     

 

Noot van de redactie: Wat zou het mooi zijn als meer renners op deze manier hun ervaringen zouden delen. We zouden een boek kunnen vullen.

Leave a Reply

   Banner     Banner

Club van 100

Aco Wallaard


Familie Willemse


Peter Mesker


Annette Van den Dool


Harry Löwik


Familie van Kerkvoorde


Jan de Groot


Tim Pijpers


Aart Stek


Ton Plieger


Bert Den Hartog


Wim Rietveld


P.G. Rietveld


Daniel Blokland


1005


GTV 1987


Ook lid worden van de club van 100? Mail naar clubvan100@janvanarckel.nl