Ter nagedachtenis . . . . . .

8:18 10-17-2017 - By Jan de Bruin - View Comments

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Samen sterk

Bzzt, bzzt - ging het op werk. Wouter Mesker appt: ben je al op de hoogte? 

-Ben ik al op de hoogte? Nee ik geloof het niet. Wat kan er zijn? Gaan Wouter en Nicole misschien trouwen? Wat gaaf zou dat zijn!

Nog een bzzt onderbreekt mijn gedachten: m’n vader appt. “Wim Haksteen is overleden.”

Potver. 

Ik heb oprecht gedacht dat Wim dit allemaal zou overwinnen. Zo taai als geel haar. Zo lang al ziek maar nog steeds leefde ‘ie met passie, met zin d’r in. Nog steeds vertelde ‘ie erover en bleken er vervolgstappen mogelijk. Chemo, immuntherapie, nog maar weer een scan… 

Als alle lichtjes uitgaan, dan zorg je dat je ogen aan het donker wennen, en dan zie je toch vanzelf weer lichtpuntjes. Zo deed ‘ie dat. En al doe je dat, dan ga je niet dood. Dat mag niet, dat kan niet.

Zo plotseling toch! M’n gedachten schieten alle kanten op, vermengen zich met herinneringen, vormen verhalen die misschien niet eens waar zijn maar toch kloppen. 

Dik 20 jaar geleden werd de Rivierenlandronde verreden op een barre regenachtige dag. Een veld vol eliterenners, en Arno zat in de kopgroep van 3. Hij was eerstejaarsbelofte in het gele shirt waar we allemaal zo van houden. Hij reed lek. Wim was daar. Rrrang die wagen in de kant, mechanieker aan de slag, en met 15 tellen zat Arno weer op de fiets. “Aan de bumper!” brulde Wim. Dit jonge talent hoorde op het podium van deze koers op deze dag. Het was nog niet zo, maar Wim zag het al, en het was prachtig. Terug aangesloten bij de kopgroep werd Arno uit koers gehaald door de jury. Een misdaad. De krachttermen klonken als slagen van de heistelling waar Wim ooit onder werkte. Ploegleider werd ook uit koers gezet. Samen uit, samen thuis. 

De polder achter Noordeloos, NCK-training. Wim met één hand aan het stuur, en in de andere de microfoon van de luidspreker op de motorkap. 

Jaaah mannuhh, trek maar weer door naar die 50. Gewoon vlak 50 rijuhh.  

Er werd 5 ronden getraind, en 2 achter de auto. De laatste paarhonderd meter gaf hij gas naar de 90. Z’n linkermondhoek trok ietsje omhoog als er voorbij de 70 nog jongens aan de bumper zaten. Hij genoot van een voorbode op succes. Samen knallen. 

Ooit zei Wim me na een lange koersdag: ik hoef niet ouder dan 60 te worden. Dat hele oud-zijn, dat is niks voor mij. Ik ga niet de hillen dag achter de geraniums zitten leggen. Hij stak nog een peukie op en genoot. 

Toen Wim stopte met ploegleideren kreeg hij een gouden stuur namens de club - het was het échte stuur van de eerste Toyota-ploegleiderswagen van Jan van Arckel. Natuurlijk stopte Wim niet echt. De laatste jaren vond ‘ie zichzelf, zijn rol in de club, elk jaar opnieuw uit. De steun van Trudy en Kim daarbij kan je alleen maar onderwaarderen, want ze steunden in bescheidenheid. Ze hielden van Wim, en dus ook van de koers. 



 

Er kwam wat tijd voor andere dingen. Hengeltje uit. Vogels spotten. De volgende generatie kwam: Kim en Marc zetten twee kleine mannen op de wereld, en opa was zo trots als ‘ie maar kon. 

Ziekte kwam er ook. Kanker op meerdere plekken in z’n lijf. De strijd was zwaar maar Wim was positief en openhartig. Samen Sterk, zei ‘ie als je ernaar vroeg. Dat gaat op voor een waaierkoers, voor een ziekbed, en ik weet zeker dat Wim z’n linkermondhoek weer omhoog trekt als hij vanaf z’n wolkje ziet dat het ook geldt voor het grote missen. Samen verdrietig, samen sterk. 

Wim, het ga je goed. 

Leave a Reply

   Banner     Banner
Banner