Niet niks!

9:32 07-17-2017 - By Bert Pesselse - View Comments

In het weekend van 15 en 16 juli werd het Nederlands Kampioenschap Mountainbike verreden. Toutes les VTT amateurs (Frans voor: (zowat) alle MTB-liefhebbers) trokken daarvoor naar het verre zuiden, naar een plaats genaamd Landgraaf. Aldaar is een (kunstmatige) berg gesitueerd, genaamd de Col de la Wilhelmina (in nl: Wilhelminaberg). Meer info: https://nl.wikipedia.org/wiki/Wilhelminaberg U kent em niet? Wel, het bestijgen (en afdalen) daarvan mag qua complexiteit gerust in één adem genoemd worden met de nog iets zuidelijker gelegen Col de la Bonnette, Col d’Agnel of Col d’Izoard, om er maar een paar te noemen.

Klein verschil is dat je over het bestijgen van laatstgenoemde bergen meer dan een uur doet terwijl datzelfde kunstje bij de Wilhelminaberg tot wel circa vier keer per uur gedaan kan worden.

Tenminste, als je naam Frans is  of, in iets mindere mate: Bert. Beiden lid van het verbond der Mountainmasters en voor de verandering zeer gespitst op een optimaal resultaat in deze wedstrijd. Frans sprak in de weken voorafgaand zelfs enkele malen over “allebei op het podium”. Tja, ik knikte en lachte dan steeds maar wat en prevelde iets van “dat zou mooi zijn”, maar het leek me wel wat hoog gegrepen. Maar goed, het is goed om ambities te hebben en het is wel zo eerlijk om ze dan ook uit te spreken…

By the way: Dit verhaal/verslag is geschreven vanuit het perspectief van Bert en dat komt goed uit gezien het feit dat een mens nou eenmaal de ogen aan de voorkant heeft en gezien de volgorde waarin we van start tot finish ‘bewogen’.

Na een grondige voorbereiding, waaronder een pittige hoogtestage in zuid Frankrijk (zie Facebook Alpencross) waarbij onder andere genoemde bergen aangedaan werden én de nodige rust in de twee weken daarna kon de strijd aanvangen.

Het parcours: Knap technisch, veel smalle paadjes, steile klimmen en afdalingen, boomwortels, rockgarden, pipelines, switchbacks… en hoe het ook allemaal mag heten. De lengte weet ik niet, maar de rondetijden lagen tussen 15 en 20 minuten. Gemiddelde snelheid ergens tussen 13 en 17 km/u. Dat zegt wel wat…

De concurrentie: ruim 30 taaie oude krijgers. Voor het eerst was er dit jaar een 50+ categorie en gezien het aantal deelnemers is dat terecht. Veelal ervaren mannen met de nodige ervaring op de weg, in het veld en op de mountainbike.

Frans had met z’n resultaten uit het voorjaar recht op een plekje op de 3e startrij. Bert had gezien z’n (geen) resultaten uit het voorjaar recht op een plekje op de laatste startrij. De start verliep furieus over een groot parkeerterrein bij Megaland (bekend van festivals, feestjes en partijtjes) en over een grasveld, richting een poort in een hek van – zeker niet meer dan - 150 centimeter breed. Die situatie was bekend bij Frans en niet bij Bert. Ik weet nog dat ik Frans vlak voor dat hek ergens in m’n rechter ooghoek naast me zag, aan de andere kant van een heuveltje en dat ik dacht “wat doet ie daar nou”. Nou dat werd twee seconden later veel duidelijker, want bij de poort bleek de aanrijhoek vanuit die rechterzijde aanzienlijk voordeliger te zijn en in het gedrang leverde dat een prettig voordeel op. Afijn, de strijd was nog maar net begonnen, dus moedig voorwaarts!

De volgende kilometer bestond voornamelijk uit golvende bospaden en een berm-langs-de-weg, op weg naar de Col de la Wilhelmina. Waar je tijdens het inrijden de eerste klim nog lekker op snelheid op kon vliegen, was het parcours nu omgelegd door de naastgelegen greppel, hetgeen de snelheid flink temperde, maar we kropen met z’n allen rijdend omhoog, daar nog wel. Een stuk of 10 ruggen voor me zag ik het zo bekende blauw/oranje Aspect ICT tenue van m’n stijdmakker.

Meteen daarna  door vier switchbacks ( vroeger heetten dat kuipbochten) steil omhoog en ja hoor: Gekletter van materiaal en pittige scheldwoorden klonken door het anders zo rustieke bos. Van de fiets af dus… Voor Frans net achter z’n rug, voor Bert precies in zijn blikveld. Ai, dat kostte veel  tijd.

Het was een droomparcours, dat mag gezegd worden. Uitdagend en afwisselend! Halverwege de klim naar de top was een schitterende pipeline gemaakt (hoe leg je dat uit: heen-en-weer tussen twee heuveltjes, met de haarspeldbochten tegen de heuvel op). Surfen! Daar leek het op. Die droom werd echter ruw onderbroken door een wortelpadafdaling die je oogbollen in de kassen deed rammelen! Daarna langs smalle paadjes omhoog naar de top van de berg. Pfft, alle tandjes van de cassette waren hard nodig om met de neus op het stuur de laatste meters naar de top te halen!

He he, nu even ontspannen – tja, dat had je gedacht! Een woeste afdaling volgde meteen… schitterend maar niet simpel om foutloos en snel af te werken. Aan het eind een fijne rockgarden, meteen gevolgd door zo’n afdaling met spoortjes tussen bomen door, waarbij je achterste maximaal 10 centimeter boven je achterband mag zweven en dan, om de ronde af te maken weer racen naar Megaland.

Tja, wat valt er verder te vertellen: de wedstrijd liep voor schrijver dezes voortreffelijk waarbij de moraal gesterkt werd doordat er steeds deelnemers in het vizier kwamen die steeds groter werden en dan na een goed gemikte passeerbeweging ‘naar de achtergrond’ verdwenen. Niet dat het vanzelf ging, dat zeker niet! Volgens m’n Polar hartslagmeter heb ik een maximale hartslag van 168 maar het gemiddelde over de wedstrijd lag zomaar 5% hoger. Pfft…

Van onmisbaar groot belang daarbij was de ondersteuning van Linda, Peter en Melanie die druk met bidons in de weer waren en zo enthousiast aanmoedigden dat je er gewoon nóg een schepje op deed! Gisteren is het werkwoord “Mollemalen” bedacht en hmmm, misschien leek het daar ook wel wat op J

Dus, het ging voortreffelijk. De ondersteuning was prima. De inhaalacties waren er… Maarre, Frans kwam nooit in beeld. De oorzaak? Hij reed nóg harder, klom nog sneller, daalde niet minder… Hij liep zelfs nog uit!

Toen ik over de finish kwam dacht ik het al waar te nemen. Frans glom helemaal en z’n ega Linda straalde van trots. Het resultaat: Gert Stappenbelt 1e en Nederlands kampioen. Frans 2e, Luuk de Koning 3e en schrijver dezes 4e. Respect voor Frans, superknap gereden! Zelf ook zeer tevreden met het wedstrijdverloop. Inderdaad zo’n 4e stekkie levert gemengde gevoelens op, maar ach het was een prachtige dag.

Overigens waren er nog véél meer deelnemers die in de ledenlijst van Jan van Arckel voorkomen. Leuk is het om te merken dat er in de regio zo veel enthousiasme is voor deze prachtige tak van de wielersport. Wil je weten hoe het hen vergaan is, raadpleeg dan www.bikesight.nl of voor de uitslagen de KNWU website.

Leave a Reply

   Banner     Banner
Banner